‘Gaan staan’​ voor waar je omgeeft: dat gun ik ons allemaal

Barbara Oomen op de koffie – hoogleraar met een twist 

Stel: je hebt achter de schermen alles beïnvloed wat je kon beïnvloeden in Zeeland, rond de dossiers die jij belangrijk vindt. Er is een gerenommeerd University College gekomen in Middelburg met onderwijs en onderzoek waar je in gelooft. Je hebt gezorgd dat meer vrouwen de Zeeuwse besturen en politiek ingaan. Je hebt meeonderhandeld over de Marinierskazerne en de compensatie voor het uitblijven daarvan. Je zette je in voor de Regionale Energiestrategie van Zeeland. Vergrootte bewustzijn van de energietransitie onder jongeren. En zorgde dat er een motie in de Tweede Kamer kwam om de tolheffing af te schaffen. Omdat tol betalen om bij je dochter op ziekenbezoek te gaan of een nieuw paspoort te halen, oprecht oneerlijk is. 

Stel je doet dat alles. En komt dan nog steeds tot de conclusie: het is niet genoeg. 

Zeeland is aan het wegdrijven. 

Deze provincie wordt eerder minder krachtig, dan krachtiger, gegeven alle uitdagingen die op haar afkomen. 

Verdroging, verzilting, toename van toerisme – wat de balans tussen ecologie en economie op de Zeeuwse eilanden verder onder druk zet, afname van de beroepsbevolking, tekorten in de zorg, tekorten als het gaat om goede en voldoende bestuurders en vrijwilligers van allerlei verenigingen, afname van publieke voorzieningen zoals bibliotheken en buurthuizen, minder openbaar vervoer, groeiende tekorten aan sociale huurwoningen en toename van verhuur van vakantiewoningen, wat dorpen steeds kwetsbaarder maakt buiten het toeristisch seizoen. 

Het is nogal wat. 

En dan is Zeeland ook nog eens de armste provincie van Nederland[1]. En bestuurlijk zo weinig slagkrachtig – en ook zo bescheiden – dat het moeite heeft om de neerwaartse financiële spiraal te doen keren. 

Wat doe je dan? 

Barbara Oomen (hoogleraar mensenrechten te Middelburg) kon maar tot één conclusie komen. Ze besloot tot haar politieke ‘coming out’. Ze intensiveerde haar enigszins slapende PvdA lidmaatschap en startte het pad naar een positie op de landelijke kieslijst. Ze staat op plek 21. Geen zekere plek. Maar met voorkeursstemmen hoopt ze er te komen. 

Mijn stem heeft ze. 

Ik sprak Barbara vorige week, bij ons aan de keukentafel.  We ontmoetten elkaar virtueel in het Zeeuws Vernieuwerslab. Ze belichaamt voor mij wat het betekent om volledig ‘congruent’ te zijn. Ze is wat ze vertelt. Alles wat ze deelt, komt binnen. Niet vanwege de zwaarte of de dramatiek. Maar omdat ik voel dat zij voelt, dat het menens is voor Zeeland. Op al bovenstaande uitdagingen. En dat het niet langer oké is om erop te vertrouwen dat anderen dan wel gaan staan voor wat er echt moet gebeuren (betere bereikbaarheid in heel Zeeland, natuur-inclusieve landbouw en vrije toegang door de Westerscheldetunnel) en waar we juist met onze tengels vanaf moeten blijven (kwetsbare natuur, sociale huurwoningen). 

Geen fan van politieke partijen 

Volgens mij heb ik nog nooit PvdA gestemd. Ik houd eigenlijk ook niet van politieke partijen. Omdat ze voor mijn gevoel eerder ‘verdelen’ dan ‘verenigen’, terwijl ik juist denk dat dit laatste nodig is. Daar is Barbara het mee eens. Ook zij zoekt voortdurend naar de gemeenschappelijke grond. Wat willen we allemaal? En smeedt dan bondjes met partijen waar haar politieke collega’s liever niet mee gezien worden. 

Het gaat om de opgaves. Die zo groot zijn. Daar moeten we voor gaan staan. En daarbij is alle talent nodig. 

En jij dan? 

Moet jij niet de politiek in, vraagt Barbara? De lokale politiek. Daar gebeurt zoveel meer dan je denkt. Ze hebben mensen nodig zoals jij. Die de juiste vragen stellen. Uitzoeken hoe het precies zit en die met een alternatief plan komen, waarin ecologie en economie elkaar vinden. Dat laatste zei ze allemaal niet letterlijk, maar dat denk ik er nu ter plekke bij. Nu ik al typende aan het filosoferen ben. 

Ik zie het mezelf nog niet doen. 

Coulissen of spotlight? 

Ik ben meer iemand voor achter de schermen. Net als Barbara lange tijd was. Maar wie weet. De wereld verandert zo snel. En ook ik sta niet stil. Misschien verschuil ik me in 2021 niet langer achter de coulissen, om zinvolle aanwijzingen te geven, maar stap ik zelf meer in de spotlights. Met een eerlijk verhaal over wat me raakt aan wat ik zie gebeuren in Zeeland. Wat ik wil beschermen. En waar ik me voor wil inzetten. 

Gisteren was ik helemaal in tranen. Een van de kinderen liet me een filmpje zien van een Orang-oetang die met zijn laatste krachten tegen de graafmachine vocht die de bomen van zijn leefgebied om ver trok. Ik hield het niet meer. Was helemaal van slag, terwijl mijn hoofd argumenten verzon om me te kalmeren.  

Beetje melodramatisch. En een Orang-Oetan heb ik hier in Zeeland nog nooit gezien. Toch voel ik oprecht: zo ver moet het hier nooit komen. De schoonheid van Zeeland, van Nederland. Van deze aarde. Die is het waard om voor te gaan staan. Me groot voor te maken en al mijn talenten voor in te zetten. 

We zullen zien wat 2021 brengt. Maar als ik één ding zeker weet; ik ga vol overgave de grenzen van mijn groei oprekken en me inzetten voor wat mij dierbaar is.  


[1] De Rijkste Provincie van Nederland, Gelderland, is bijna 34 keer zo vermogend als Zeeland. Dit heeft te maken met de verkoop van energiebedrijven aan buitenlandse spelers, waar Zeeland niet van mee profiteerde. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *